Adres

ul. Kujawska 53/1

15-548 Białystok

Bulimia psychiczna u kobiet.

W II wieku naszej ery Galen opisując chorobę, której zasadniczym objawem był nienasycony głód użył terminu bulimis, czyli „byczy głód”. W XVIII wieku rozróżniano kilka postaci bulimii, a w wieku XIX mówiono o „wymiotach histerycznych”. Rozumienie bulimii zaczęło się zmieniać wraz z definiowaniem anoreksji psychicznej. W 1979 angielski psychiatra G. Russell stworzył pojęcie bulimia nervosa. Termin bulimia w oficjalnej klasyfikacji chorób pojawił się dopiero w DSM-II z 1980 roku. Częstość występowania bulimii w ciągu całego życia wynosi 1,1% - 4,2%. Zachorowalność wśród młodych kobiet w wieku 15-29 lat wynosi 29/100 000 osób,  dla porównania wśród mężczyzn 2/100 000. Choroba rozpoczyna się zwykle między
18 a 25 rokiem życia.

Objawy bulimii psychicznej.

Większość z nas doświadczyła kiedyś sytuacji, kiedy z frustracji, samotności, nudów czy stresu sięgamy po jedzenie czy słodycze. W bulimii psychicznej jest to jednak coś więcej niż taki impuls. Epizody gwałtownego objadania się powtarzają się i mają charakterystyczne cechy- w krótkim czasie kobieta zajada zdecydowanie za dużo (np. w ciągu 2 godzin, kilka tysięcy kalorii), ma przy tym poczucie braku kontroli nad jedzeniem, poczucie że nie może przestać jeść lub zapanować nad ilością i sposobem jedzenia. Je nie dla zaspokojenia głodu, ale aby się wypełnić, czasem aż do bólu brzucha. Obowiązuje tu często zasada – wszystko albo nic. Towarzyszy temu silne poczucie winy i lęk przed przytyciem i aby zapobiec  wzrostowi wagi kobieta stosuje różne metody, np. prowokuje wymioty, podejmuje intensywne ćwiczenia fizyczne, głoduje, przeczyszcza się. Taki cykl pojawia się wielokrotnie w ciągu tygodnia, a czasami dnia. Kobieta taka zwykle ma niską samoocenę i uzależnia ją głównie od kształtu i masy ciała. Ma zwykle prawidłową masę ciała i ukrywa, czasem nawet latami swoje zachowania, odczuwając z ich powodu wstyd i poczucie winy. Czasem robi specjalne zakupy przeznaczone na „sesje objadania się”, tak by inni tego nie zauważyli i skrzętnie pozbywa się pustych opakowań po jedzeniu. Ma swoje wypracowane sposoby ukrywania faktu wymiotowania w toalecie.

Bulimia ma swoje konsekwencje dla ciała, które w dużej mierze zależą od rodzaju stosowanej metody kompensującej epizody objadania się. Kobiety wymiotujące mogą mieć -  powiększone ślinianki, przez co ich twarz może wydawać się pucułowata, na grzbietach dłoni można zauważ drobne otarcia od prowokowania wymiotów, zęby narażone na kontakt z zawartości żołądka przez co mogą ulegać uszkodzeniu, pod oczami mogą występować drobne wybroczyny, we krwi dochodzi do zaburzeń elektrolitowych. Często też występują różne dolegliwości ze strony układu pokarmowego – dyskomfort, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia itp. U kobiet stosujących środki przeczyszczające i/lub odwadniające najczęściej dochodzi do zaburzeń elektrolitowych krwi, obrzęków nóg lub całego ciała. Pojawiają się biegunki, zaparcia, wzdęcia. Ciśnienie krwi zwykle jest słabe. Dochodzi też do zaburzeń miesiączkowania. Kobiety z bulimią mają problemy z zajściem w ciążę i większe ryzyko urodzenia dziecka z niską masą ciała.

Poza kwestiami dotyczącymi jedzenie kobieta z bulimią może mieć trudności w tworzeniu stabilnych relacji interpersonalnych (dotyczy to też relacji z lekarzami, terapeutami), może mieć bardzo zmienne nastroje, impulsy.  Nierzadko jest też bardzo krytyczne nastawiona do siebie i innych.

Etiologia bulimii nadal nie jest dobrze zbadana. Czynniki genetyczne odgrywają
tu pewną rolę. Częściej występuje w krajach zachodnich i wysoko uprzemysłowionych, gdzie bardzo podkreśla się potrzebę utrzymywania szczupłej sylwetki i odpowiedniej diety. Inne czynniki predysponujące to: płeć żeńska, występowanie zaburzeń odżywiania się w rodzinie, perfekcjonizm, niska samoocena, problemy w wyrażaniu negatywnych emocji i trudności w rozwiązywaniu konfliktów. Czynnikami wyzwalającymi objawy mogą być zmiany związane z dojrzewaniem, lęk związany z dorastaniem, miesiączką, problemy z uzyskaniem autonomii, niezależności czy określeniem swojej tożsamości oraz nadużycia fizyczne i seksualne.

Leczenie bulimii

W leczeniu bulimii podstawowe znacznie ma psychoterapia.

Model behawioralno-poznawczy bulimii zakłada, że jednym z podstawowych
jej mechanizmów jest tendencja do oceniania się przez pryzmat lub wyłącznie w kategoriach jedzenia, sylwetki ciała, wagi i ich kontroli. W leczeniu poza pracą nad zmianą wzorca odżywiania się, uwzględnia się problemy związane z nadmiernym perfekcjonizmem, niską samooceną i słabą kontrolą impulsów. Psychoterapia najczęściej odbywa się w warunkach ambulatoryjnych w formie terapii indywidualnej lub grupowej.

Można korzystać też z poradników pisanych w nurcie behawioralno-poznawczym, chociaż warto wówczas też konsultować się z terapeutą. Pomocne mogą być także grupy samopomocy.

Leczenie lekami ma działanie wspomagające. 


Wizyty umawiamy telefonicznie

85 73 33 516

Godziny pracy Ośrodka;

pon- 13.00-20.00, wt, śr- 8.00-20.00

czw 8.30 - 17.30, pt 8.00 - 14.00

Rejstracja pracuje w godzinach;

pon, wt, czw - 8.00 - 17.00

śr- 8.00 - 19.00, pt - 8.00-14.00 

E - REJESTRACJA

Niepotrzebne jest  skierowanie

Przychodząc do nas należy zabrać ze sobą dowód osobisty.

Aktualności

Trwa rekrutacja uczestników do 

NISKOPŁATNEJ PSYCHOTERAPII GRUPOWEJ


Psychoanalityczne Spotkania Filmowe „W głębi” 22 czerwca 2018,

LATO 1993


 

NZOZ Ośrodek Psychoterapii i Psychoedukacji Meandra 85 73 33 516 

© Copyright 2011-2012 Meandra