Adres

ul. Kujawska 53/1

15-548 Białystok

Anoreksja psychiczna u kobiet

W XIX wieku anoreksją określano utratę apetytu w różnego rodzaju chorobach somatycznych i psychicznych, a w roku 1970 uznano ją, nie tylko za objaw, ale za oddzielną chorobę. Występuje ona średnio u 19 na 100 000 młodych kobiet. Pierwsze objawy ujawniają się najczęściej między 14 a 18 rokiem życia. Jest to jedna z najbardziej upośledzających funkcjonowanie i śmiertelnych zaburzeń psychicznych.

Jak zaczyna się anoreksja?

Często zaczyna się od postanowienia o zrzuceniu kilku kilogramów, aby wyglądać jak modelki, być atrakcyjniejszą dla chłopaków. Czasem uwaga kogoś bliskiego lub zupełnie obcej osoby „ jesteś gruba”, „mogłabyś schudnąć”, „szczuplejszym powodzi się lepiej” itp. powoduje, że młoda kobieta zaczyna stosować dietę. Wydaje się wtedy, że „jak będę szczuplejszą, to naprawdę będę się lepiej czuła fizycznie, będę się lepiej prezentować, inni będę mnie bardziej akceptować, łatwiej znajdę chłopaka, pracę”. Wszystko zaczyna się stawiać na jedną kartę. A z drugiej strony wszystko zaczyna się kręcić wokół jednego - myśli o jedzeniu – „czy nie zjadałam za dużo, za tłusto?”. Zaczynają się wyrzuty sumienia, gdy zje się plasterek sera za dużo, albo produkt „tuczący, zakazany, albo niezdrowy”. I mimo, że waga ciała spada, to młoda kobieta nadal patrząc na siebie widzi ”fałdy tłuszczu i wystający brzuch”. Nie przekonuje jej to, co mówią inni. Jeśli mówią, że jest za chuda, to myśli sobie, że jej zazdroszczą albo, że są słabi, bo nie potrafią tak jak ona wsiąść się za siebie i dbać o sylwetkę. Zaczyna każdego dnia bać się, że przytyje, boi się tak bardzo, że nawet po wypiciu wody z cytryną, męczą ją natrętnie myśli „przytyjesz”. Odczuwa napięcie, że jej misterny plan wymknie się spod kontroli, a wtedy „wszystko się zawali”. Z napięciem obserwuje wskazania wagi i swoje ciało, szukając jakichkolwiek oznak przytycia. Jeśli danego dnia zobaczy nieco wyższą wagę, wpada w przerażenie i wyznacza sobie coraz niższe cyfry określające „idealną wagę”, która jest już zwykle poza normami.  Coraz mniej je, ćwiczy intensywnie, czasami znajduje inne sposoby, aby pozbyć się niechcianych kalorii. Jeśli poniesie najmniejsza porażkę w walce ze swoją wagą, zaczyna bardzo negatywnie, krytycznie myśleć o sobie. I właściwie to ile waży decyduje, jak siebie ocenia – „im mniej ważę tym jestem lepsza”. W telewizji, na ulicy patrzy jak wyglądają inne kobiety i porównuje się z nimi. Pochłonięta myślami i zabiegami wokół jedzenia- niejedzenia nawet nie zauważa, że krwawienia miesięczne ustały, a może nawet jest to jej na rękę. Jej ciało, które jest przewlekle niedożywione zmienia się, rozpaczliwie próbuje dostosować się do braku pożywienia. Kobieta zauważa, że częściej jest jej zimno i marzną jej stopy i ręce,  a skóra stała się sucha, mniej elastyczna, pokryta  drobnymi włoskami . Może nieco częściej niż innym zdarza się, że jest jej słabo lub kiedy wstaje traci równowagę lub robi się jej ciemno przed oczami. Może to, że ma uczucie pełności w nadbrzuszu, bóle brzucha, wzdęcia, zaparcia też przekonuje ją, że powinna ograniczyć jedzenie. Poza tym, co sama może zauważać, w jej organizmie zachodzą także inne zmiany – niektóre części mózgu zanikają, kości stają się mniej wytrzymałe, zmienia się skład krwi, Anoreksja u kobiet wiąże się z bardzo często z niepłodnością. Jeśli taka kobieta zajdzie jednak w ciążę często nie przybiera na wadze wystarczająco dużo, co wiąże się z tym, że rozwijające się dziecko tę zmoże mieć niską masę urodzeniową, a poród może przebiegać z większą liczbą komplikacji.

W rozwoju anoreksji istotną rolę odgrywa kultura Zachodu gloryfikująca „wieczną” młodość, sprawność i urodę”. Sprzyjać mogą czynniki dziedziczne, zaburzenia nastroju, uzależnienie od substancji psychoaktywnych i otyłość. Nierzadko w historiach kobiet z anoreksja pojawia się śmierć bliskiej osoby, rozwód, nierozwiązane konflikty, nadużycia fizyczne i seksualne, czy opuszczenie domu przez dzieci mogą niejako wyzwalać wystąpienie zaburzeń odżywiania się. Rodziny kobiet z anoreksją psychiczną mają tendencję do pewnych charakterystyczne cechy. Często występuje w nich swoiste uwikłanie – psychologiczne i emocjonalne granice są niejasne, mętne, a poszczególnym osobom trudno funkcjonować oddzielnie. Nierzadko towarzyszy temu nadopiekuńczość, perfekcjonizm, rygor, skoncentrowanie na sukcesach, nadmierne przywiązanie do zewnętrznych nagród, manipulacja.  Młoda kobieta może zacząć szukać swojej niezależności i autonomii poprzez kontrolowanie swojego ciała.  Czynnikami wzmacniającymi te tendencje mogą być słabe umiejętności radzenia sobie z konfliktami i nadmierna koncentracja na chorowaniu. Często też dokłada się do tego protekcja z powodu choroby, pełnienie roli „kozła ofiarnego” i wysoki poziom ekspresji emocji.

Leczenie anoreksji psychicznej.

Terapia anoreksji psychicznej jest dużym wyzwaniem. Jest długotrwała, wielokierunkowa i obejmuje; stan somatyczny, psychologiczny, społeczny, rodzinny i edukacyjno-zawodowy.  Ważne by terapię zacząć tak wcześnie, jak to tylko możliwe. Podstawowym problemem jest brak motywacji kobiety do leczenia ze względu na egosyntoniczny charakter objawów, to znaczy, że tak silnie jest ona przekonana, że odchudzanie się jest pożądane, potrzebne i dobre że nie chce tego zmieniać .Leczenie odbywa się w może odbywać się ambulatorium, w oddziale dziennym lub w szpitalu w zależności od potrzeb i stanu kobiety. Zwykle równocześnie podejmuje się działania medyczne, które mają na celu rehabilitację wagi i poprawę stanu fizycznego oraz rozpoczyna się psychoterapię. W zdrowieniu ważne są;

- odzyskanie kontroli nad przyzwyczajeniami dotyczącymi odżywiania się

 - nauczenie się dbania o siebie i swoje emocje

- budowanie zaufania do ludzi, którzy próbują pomóc.

W terapii zwykle pracuje się nad rozwinięciem i wspieraniem motywacji do leczenia, przekonaniami dotyczącymi jedzenia, wagi ciała, obrazu ciała i siebie, kontroli. Częstym tematem są tez różnego rodzaju problemy emocjonalne – lęki, depresja, niska samoocena, poczucie winy, trudności w relacjach itp. Psychoterapia prowadzona jest w formie indywidualnej lub grupowej. Istnieją także grupy wsparcia dla osób z zaburzeniami odżywiania się.  Można także skorzystać z terapii rodzinnej, szczególnie w  przypadku nastolatek. Czasami stosuje się leczenie lekami, ale jest ono tu raczej tylko elementem dodatkowym. Leczenie nie jest łatwe, ale jest dostępne i możliwe jest wyzdrowienie.


Wizyty umawiamy telefonicznie

85 73 33 516

Godziny pracy Ośrodka;

pon- 13.00-20.00, wt, śr- 8.00-20.00

czw 8.30 - 17.30, pt 8.00 - 14.00

Rejstracja pracuje w godzinach;

pon, wt, czw - 8.00 - 17.00

śr- 8.00 - 19.00, pt - 8.00-14.00 

E - REJESTRACJA

Niepotrzebne jest  skierowanie

Przychodząc do nas należy zabrać ze sobą dowód osobisty.

Aktualności

Trwa rekrutacja uczestników do 

NISKOPŁATNEJ PSYCHOTERAPII GRUPOWEJ


W ramach pracy prywatnego ośrodka prowadzimy Poradnię dla dzieci i młodzieży

 

 

NZOZ Ośrodek Psychoterapii i Psychoedukacji Meandra 85 73 33 516 

© Copyright 2011-2012 Meandra